To investigate the effect of vermicompost, N Fertilizer and their integration on growth, biological and essential yields oil and its components in two populations (Varamin and Isfahan), an experiment was conducted in a randomized complete block design with three replications in the field of Isfahan Medicinal Plants Research Center in 2016. Fertilizer treatments including 100% urea, vermicompost 33.3 and urea 66.6%, vermicompost 66.6 and urea 33.3%, 100% vermicompost and control treatment (without Fertilizer) as the first factor and Varamin and Isfahan populations as the second factor were selected. The results showed that the interaction effects of nitrogen Fertilizer and populations on all studied traits were significant. In both populations, nitrogen Fertilizer improved height, biological and essential oil yields, content of essential oil compounds (d-Carvone and its yield, α-phellandrene and linalool; except p-Cymene and Limonene in Isfahan population). Since in medicinal plants, the quantity (biological yield) and quality (essential oil and d-Carvone; the most important ingredient and the highest amount of essential oil in this experiment), 66.6% vermicompost + 33.3% urea in Varamin population, was the best treatment in the experiment. In addition an in the direction of human health and sustainable agriculture, it is possible to reduce 33% of chemical Fertilizers application and pollution; however, in terms of other essential oil contents (α-phellandrene, Linalool and p-Cymene), 100% vermicompost Fertilizer treatment was superior in Isfahan population.

To investigate the response of corn to combined application of chemical Fertilizers with rhizobacteria plant growth promoting, an experiment was conducted in 2017 at Research farm of Agricultural and Natural Resources Campus of Tehran University, Karaj, Iran, in a randomized complete block design with four replications. Four nutritional treatments including T1 (Control treatment without applying Fertilizer), T2 (Just PGPRs), T3 (Use chemical Fertilizers based on soil test) and T4 (T3 + PGPRs) were considered. According to the results, the highest total dry weight (3.9 kg/m2), crop growth rate (79.8 g.m-2.day-1), net assimilation rate (15.3 g.m-2.day-1) and grain yield (18.2 ton.ha-1) were observed in T4 treatment and T2 treatment produced the highest  leaf area index (5.3), leaf area duration (205.2) and specific leaf weight (78.5 g.m-2) . Also, the lowest value of all traits was observed in in T1 (control) treatment. The results showed that the presence of rhizobacteria plant growth promotioninduction in the corn nutrition program increased the growth and growth indices of the plant. Combined application of chemical Fertilizers with rhizobacteria plant growth promoting resulted in the highest growth and final grain yield of corn.

برآورد مقدار بهینه کود مصرفی برای کاهش هزینه تولید و مخاطرات زیست محیطی و افزایش عملکرد ضروری است. نیاز بهینه و اقتصادی کود با استفاده از برازش یک مدل بر داده های عملکرد نسبت به کود مصرفی به دست می آید. در تحقیق حاضر به منظور تعیین مدل مناسب تابع تولید چغندرقند نسبت به مصرف کود نیتروژن و برآورد مقدار بهینه اقتصادی کود مدل های چندجمله ای درجه دو، جذری، میچرلیخ، هیپربولیک مثلثاتی، چندجمله ای درجه دو با آستانه و خطی با آستانه استفاده شد. داده های مورد استفاده نتایج یک آزمایش در پنج سطح کودی نیتروژن خالص شامل: صفر، 60، 120، 180 و 240 کیلوگرم در هکتار و با سیستم آبیاری نشتی در سه تکرار در دو سال 1382 و 1383 بود. مقدار بهینه اقتصادی کود نیتروژن بر اساس قیمت های کود و محصول در سال های مذکور به دست آمد. مقدار کود با توجه به نسبت قیمت کود به محصول و نوع مدل مورد استفاده متفاوت بود. نتایج این تحقیق نشان داد که مدل چندجمله ای درجه دو برای توصیف تابع تولید و مقدار بهینه اقتصادی کود در زراعت چغندرقند مناسب است. با کاربرد این مدل مقدار بهینه اقتصادی کود نیتروژن در سال های 1382 و 1383 به ترتیب 235.8 و 248.9 کیلوگرم در هکتار به دست آمد. مقدار بهینه اقتصادی کود نیتروژن با استفاده از این مدل در سال 1390 بر اساس مدل سال 1382 با نرخ مصوب و آزاد کود اوره به ترتیب 234.7 و 225.1 کیلوگرم در هکتار و بر اساس مدل سال 1383 به ترتیب 247.9 و 240.8 کیلوگرم در هکتار به دست آمد.

To investigate the effects of Fertilizer regimes on quantitative and qualitative traits of Dracocephalum kotschyi Boiss, a field experiment at three replications with the Split Plate arrangement in a completely randomized block design was conducted in the Research Field of Tarbiat Modares University during the 2017-18 growing season.Water deficit stress (irrigation after discharging 20 (optimal irrigation), 40 (mild water deficit stress), 60 (moderate water deficit stress) and 80% (severe water deficit stress) of water used (available water)) in the main plot and Fertilizer regime (urea, nitroxin, vermicompost, azocompost and no Fertilizer) in the subplot were studied. The results showed that the highest leaf fresh weight (1797 kg ha-1) and total biomass (2957 kg ha-1) were obtained by application of urea in mild water deficit stress condition and the highest dry matter digestibility percentage was observed in azocompost treatment in moderate water deficit stress condition (57.8%). The highest crude protein was produced in severe water deficit stress condition (19.72%) and moderate water deficit stress (18.4%), respectively.. The highest percentage of water soluble carbohydrate and neutral detergent fiber were obtained from no Fertilizer in moderate water deficit stress (22.06%) and application of urea in severe water deficit stress conditions, respectively. Mild water deficit stress application to produce high biomass is recommended for Dracocephalum kotschyi Boiss. According to the results, application of urea in mild water deficit stress was selected as the best treatment to produce forage 32% more than control.

کود به عنوان یکی از نهاده مهم تولید کشاورزی و یکی از عوامل افزایش تولید شناخته می شود. هم اکنون با گذشت بیش از 50 سال از ورود کود به عرصه کشاورزی کشور و توسعه روز افزون مصرف آن، موضوعاتی مانند کیفیت، توزیع، توصیه علمی، روشهای کاربرد، اثرات جنبی و زیست محیطی، باقیمانده کود در محصولات کشاورزی و اصطلاحات متعدد دیگری در ارتباط با مدیریت کود در کشور مورد استفاده قرار می گیرند. اگرچه در طول این مدت از دهه 40 تاکنون موضوع کود در قوانین، مقررات و مصوبات روند تکاملی داشته و از توجه صرف به تامین و تدارک در سال های دهه 40، در سال های اخیر حتی به تبعات زیست محیطی و لزوم مصرف بهینه کود نیز پرداخته است. لیکن قانون مشخص و فراگیری که بتواند به عنوان عامل اصلی هماهنگ کننده و ایجاد انسجام کامل بین اجزا نظام کود در کشور عمل نماید تاکنون در کشور به تصویب نرسیده است. بررسی نظام کود شامل اجزا تولید، توزیع، مصرف، واردات، صادرات و استانداردهای مرتبط با کود نشان می دهد در نظام مدیریت کود کشور «قانون جامع کود»، «ساختار تشکیلاتی متولی و پاسخگو در رابطه با کود» و «استانداردهای ملی کیفیت انواع کودها» حلقه های گم شده مدیریت امور کود در کشور هستند.

به منظور بررسی تاثیر کاربرد کود زیستی) بارور-2( و امکان جایگزینی آن با کود شیمیایی فسفاته در زراعت عدس، آزمایشی به صورت فاکتوریل در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی در سه تکرار در ایستگاه کشاورزی دانشگاه آزاد اسلامی تبریز در سال 1393 انجام شد. تیمارهای آزمایش شامل کود زیستی (کاربرد بارور-2و عدم آن) در سطوح مختلف کود شیمیایی فسفره (صفر، 50 و 100 درصد کود فسفره توصیه شده بر اساس آزمون خاک معادل 75 کیلوگرم در هکتار) بود. نتایج نشان داد کاربرد هر دو سطح کود شیمیایی فسفره 50 و 100درصد کود فسفره افزایش معنا دار و مشابهی را در عملکرد دانه موجب شد و این صفت را در مقایسه با عدم مصرف کود فسفره به ترتیب به میزان 34 و 1/33 درصد افزایش داد. سطح 50 درصد کود فسفره از طریق افزایش تعداد دانه در بوته و وزن صد دانه موجب افزایش عملکرد دانه عدس گردید کاربرد کود زیستی افزایش معنا داری را در عملکرد دانه عدس موجب شد. کاربرد کود زیستی فسفره بارور-2 عملکرد دانه عدس را در مقایسه با عدم مصرف کود زیستی به میزان 2/18 درصد افزایش داد. افزایش در عملکرد دانه تحت تاثیر کاربرد کود زیستی تنها ناشی از افزایش دانه در بوته بوده و وزن صد دانه عدس تحت تاثیر کاربرد کود زیستی قرار نگرفت. با توجه به نتایج این بررسی، می توان گفت کاربرد 50 درصد کود فسفره ی پیشنهادی همراه با کاربرد کود فسفره ی بارور-2 جهت افزایش مطلوب عملکرد دانه ی عدس در منطقه پیشنهاد می شود.

افزایش تقاضای مواد غذایی در سال های اخیر، موجب بالا رفتن مصرف کودهای شیمیایی جامد در بخش کشاورزی شده است. مصرف بی رویه کود، باعث کاهش کیفی و کمی محصول شده است که علاوه بر افزایش هزینه ها باعث آلودگی خاک، آب های سطحی و زیر سطحی می شود. توزیع و پخش یکنواخت کود در سطح مزرعه یکی از اصول اساسی کشاورزی مرسوم به شمار می آید. در این پژوهش به منظور دستیابی به الگوی بهینه پخش کود، اثرات تعداد پره و وضعیت قرارگیری آن در یک کودپاش دوار تک دیسکی، روی دو نوع مختلف کود بررسی شد. آزمایش به صورت فاکتوریل و در قالب طرح کامل تصادفی صورت گرفت. متغیرها شامل تعداد پره در سه سطح (4، 6 و 8)، زاویه قرارگیری پره ها در دو سطح (شعاعی و غیرشعاعی) و نیز نوع کود در دو سطح (سوپر فسفات تریپل و اوره) می باشد. نتایج نشان داد که تعداد پره و نوع کود، اثر معنی داری بر یکنواختی پخش کود ندارد. اما وضعیت قرارگیری پره ها بر روی صفحه پران، تاثیر معنی داری بر یکنواختی الگوی پخش کود دارد. بهترین الگوی پخش توسط صفحه پران 8 پره ای با وضعیت قرارگیری غیرشعاعی پره ها و برای کود سوپر فسفات تریپل به دست آمد.

به منظور ارزیابی کود فسفره آلی و کود بیولوژیک فسفاته بارور 2 به عنوان جایگزینی برای کودهای فسفره رایج در زراعت گندم، آزمایشی طی دو سال زراعی 85-84 و 86– 85 در مزرعه ای واقع در استان کرمان، شهرستان بردسیر با طرح پایه بلوک های کامل تصادفی با 3 تکرار و 12 تیمار بر روی گندم اجرا شد. تیمارهای آزمایش شامل 150 کیلوگرم در هکتار کود فسفره آلی + 100 گرم کود بیولوژیک فسفاته بارور (T1) 2، 100 کیلوگرم در هکتار کود فسفره آلی + 100 گرم کود فسفاته بارور (T2) 2، 50 کیلوگرم در هکتار کود فسفره آلی 100 + گرم کود فسفاته بارور (T3) 2، 50 کیلوگرم در هکتار کود فسفره آلی (T4)، 100 کیلوگرم در هکتار کود فسفره آلی (T5)، 150 کیلوگرم در هکتار کود فسفره آلی (T6)، 50 کیلوگرم در هکتار کود سوپرفسفات تریپل + 100 گرم کود فسفاته بارور (T7)، 100 کیلوگرم در هکتار کود سوپرفسفات تریپل + 100 گرم کود فسفاته بارور (T8) 2، 150 کیلوگرم در هکتار کود سوپرفسفات تریپل 100 + گرم کود فسفاته بارور (T9) 2، 50 کیلوگرم در هکتار سوپر فسفات تریپل (شاهد T10)، 100 کیلوگرم کود فسفاته تریپل (T11) و 150 کیلوگرم در هکتار کود سوپرفسفات تریپل (T12) بودند. صفات مورد اندازه گیری عبارتند از عملکرد دانه، تعداد خوشه در مترمربع، تعداد دانه در خوشه، وزن هزار دانه و میزان فسفر خاک بعد از برداشت محصول بر اساس نتایج بدست آمده بیشترین عملکرد دانه با مصرف کود بیولوژیک فسفاته بارور 2 به همراه کود آلی فسفره به میزان 150 کیلوگرم در هکتار (T1) به میزان 8477 کیلوگرم در هکتار به دست آمد که در مقایسه با تیمار شاهد شامل 50 کیلوگرم در هکتار کود سوپرفسفات تریپل T10 (عرف منطقه بر اساس نتیجه آزمون خاک) 58.4 درصد افزایش نشان داد. بیشترین اجزا عملکرد به میزان 43.3 گرم، 466 عدد، 47.67 دانه به ترتیب مربوط به وزن هزار دانه، خوشه در مترمربع و دانه در خوشه از تیمار T1 به دست آمد که در مقایسه با تیمار شاهد به ترتیب %28.3، %39.2، %32.9 افزایش نشان داد. بیشترین میزان فسفر تثبیت شده در خاک از تیمار 150 کیلوگرم در هکتار کود سوپرفسفات تریپل (T12) به میزان 9.78 میلی گرم برکیلوگرم به دست آمد که از نظر آماری با تیمار T11 تفاوت معنی داری نداشت.

به منظور بررسی تاثیر روش های مختلف تغذیه خاک و باکتری های افزاینده رشد Plant Growth Promoting Rhizobacteria (PGPR) بر عملکرد دانه و روغن و ترکیب اسیدهای چرب آفتابگردان (Helianthus annuus L.)، آزمایشی در سال های زراعی 1386-1385 و 1387-1386 در مزرعه پژوهشی دانشکده کشاورزی دانشگاه تربیت مدرس، تهران اجرا گردید. این آزمایش به صورت کرت های یک بار خرد شده در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی در سه تکرار به اجرا در آمد. عامل اصلی شامل کود در پنج سطح 100 درصد آلی (F1)، 75 درصد آلی + 25 درصد شیمیایی (F2)، 50 درصد آلی + 50 درصد شیمیایی (F3)، 25 درصد آلی + 75 درصد شیمیایی (F4)، 100 درصد شیمیایی (F5) و عامل فرعی شامل دو سطح تلقیح بذور با باکتری های افزاینده رشد (I1) و عدم تلقیح بذور (I0) بود. نتایج به دست آمده نشان داد که عملکرد دانه، عملکرد بیولوژیک، عملکرد روغن و میزان پروتئین به طور معنی داری در روش های تلفیقی بیشتر از تیمارهای شیمیایی و آلی بود. بیشترین و کمترین میزان روغن (51.1 و 46.3 درصد) به ترتیب در تیمار 100 درصد آلی و تیمار 50 درصد آلی + 50 درصد شیمیایی به دست آمد، در حالی که در رابطه با میزان پروتئین (20.9 و 18.3 درصد) نتیجه معکوس بود. با افزایش سهم کود آلی در روش های مختلف تغذیه ای و با استفاده از کود زیستی باکتریایی، میزان اسیدهای چرب اشباع به طور معنی داری کاهش و اسیدهای چرب غیر اشباع (اولئیک و لینولئیک) افزایش یافتند. بیشترین میزان اسید لینولئیک (52.6 درصد) و اسید اولئیک (39.8 درصد) به ترتیب در تیمار های 50 درصد آلی + 50 درصد شیمیایی و 100 درصد آلی بدست آمد. نتایج نشان داد که تلقیح بذرها با کود زیستی باکتریایی موجب افزایش عملکرد دانه (7.8 درصد) و روغن (11.3 درصد)، عملکرد بیولوژیک، میزان پروتئین (4.9 درصد) و روغن (2.6 درصد) و بهبود کیفیت روغن گردید. بنابراین به نظر می رسد که در مدیریت تولید آفتابگردان، با استفاده از روش های مختلف تغذیه ای نیتروژن می توان روغن هایی با کیفیت متنوع برای مصارف مختلف تولید کرد.